Nieuws
Home - Column - Onze reactie op Borstvoeding. Gewoon Borstvoeding in Vonk

Onze reactie op Borstvoeding. Gewoon Borstvoeding in Vonk

Deze brief is opgesteld als reactie op het artikel van Loes Reijmer op 23 april in Vonk.

Borstvoeding. Gewoon Borstvoeding.

Wij waren verrast door het artikel van Loes. We overlegden. Reageren of niet? Eigenlijk willen we geen aandacht geven aan negativiteit. Maar een positief geluid over borstvoeding komt zelden in de krant. In dit artikel werden wetenschappelijke onderbouwingen gebruikt zonder bronvermelding. En ze pasten toevallig precies in haar straatje. Waarom is de recente publicatie van the Lancet, een medisch wetenschappelijk tijdschrift niet aangehaald? Een publicatie op basis van meer dan 1300 studies op gebied van borstvoedingsonderzoek van de afgelopen 30 jaar wereldwijd. Dat zou geloofwaardiger overkomen.

En dan haar anekdotes en beleving. Borstvoeding een statussymbool? Chantala: ‘Jeetje , terwijl ik mijn zesde kind voed heb ik mij nooit gerealiseerd dat er een groep vrouwen is die ervan overtuigd is dat borstvoeding mij een status verleent. En niet alleen het geven van borstvoeding, ook het gemak wat ik erbij ervaar, het genieten wat ik ervan doe en de selfies die ik ervan post op social-media dragen blijkbaar bij aan een beeld van een moeder der moeders, de übermoeder. Ook lees ik dat ik als übermoeder blijkbaar geen enkel probleem heb om mijzelf weg te cijferen voor de behoefte van mijn baby. Nooit begrepen dat het afstemmen op de behoeftes van je kind gelijk staat aan het wegcijferen van jezelf. Ik kijk naar mijn afgebladderde nagellak, ik een übermoeder? Nee, we zijn in balans. Borstvoeding, eigen bedrijf, sociaal leven. En we leven zonder te oordelen en zonder schuldgevoel. Dat gun ik iedereen.’

Loes en haar vriendin kregen een hartelijk compliment tijdens het buitenshuis voeden. Ze voelde zich ietwat opgelaten, want ze hoopten juist dat niemand het zou zien. Dat was niet goed aangevoeld door hun buurvrouw. Yael: “Maar toch. Had ze liever vuile blikken gehad? Een serveerster die fluisterend kwam vragen of ze ‘dat’ niet in hun zaak willen doen, omdat andere gasten dat vervelend kunnen vinden. Of een geïrriteerde manager die ze nogal dwingend naar het toilet stuurde. Want dat soort dingen gebeuren. Vaak. En dan voel je je heel kwetsbaar met je kindje. Want je wil jezelf en je recht verdedigen, maar tegelijkertijd rustig blijven voor je kindje. Dus ga je maar. Of niet. In zo’n geval zou ze waarschijnlijk wel blij zijn met een opgestoken duim of een compliment. Wat voor artikel zou het geworden zijn als Loes zoiets zou hebben meegemaakt? En over de keuzevrijheid van moeders om geen borstvoeding te geven en om te stoppen omdat ze niet willen kolven op hun werk. Dat moet iedereen zelf weten. Helaas is op dit moment de samenleving niet ingericht om het voeden en kolven makkelijk te maken. Vrouwen moeten vaak strijden voor hun recht, al is het wettelijk geregeld. Is het wel een vrije keuze om te stoppen als het moeders zo moeilijk wordt gemaakt?”

Wat we verder lezen: Loes gaat in de aanval en speelt slachtoffer. Halverwege haar artikel trekt Loes de warme deken van schuldgevoel tot aan haar nek omhoog. Het blijft een ding, dat schuldgevoel. Schuldgevoel legt lam, draagt niets bij en kan er uiteindelijk voor zorgen dat je je slachtofferrol verruilt voor een daderprofiel. Sarcasme, generalisatie en iets wat veel erger is, het afgeven op andere vrouwen. Met een ondertoon die proeft naar bitterheid en onzekerheid. Afgeven op vrouwen die wel vanuit eigen kracht een manier vinden om vorm te geven aan hun wens te borstvoeden is een aanslag op de kracht van vrouwen in het algemeen. Vrouwen zodanig onrealistisch ophemelen, in een hokje proppen, generaliseren en als karikaturen neer te zetten om zelf niet te hoeven voelen waar het wringt is onnodig. Zulke artikelen in de media werken alleen maar polariserend, vanuit welk standpunt je dat ook doet. Staat Het Nieuwe Feminisme niet voor het recht als vrouw om je eigen keuzes te maken, welke keuze dan ook? Is het niet onze plicht om elkaar te steunen? Kunnen dan alle Hokjesvrouwen hun aftreden doen tezamen met hun bitterheid?

Wij wensen dat alle vrouwen zichzelf, elkaar en onze kinderen kunnen voeden in de breedste zin van het woord.

Getekend: Chanatala a.k.a. Mevrouw Boob en Yael namens Stichting Melkpunt

Leve de diversiteit!
Leve de diversiteit!

Tekst: Chantala a.k.a. Mevrouw Boob en Yael Haller
Deze brief verscheen ook op de website van Mevrouw Boob

Bekijk ook

Melkpunt fotoshoot 2016

Melkpunt Campagne 2016: achter de schermen

Tekst: Annemarie Pera & Ayinda Schlüter Het is weer campagnetijd! Elk jaar presenteert Melkpunt de …