Nieuws
Home - Column - Borstvoeding; Onze redding

Borstvoeding; Onze redding

Borstvoeding; Onze redding

Foto: Jeanine Schuil fotografie
Foto: Jeanine Schuil fotografie

“Als men aan mij 4 jaar geleden dit onderstaande verhaal had verteld, dan weet ik zeker dat ik keihard gelachen zou hebben en nooit geloofd zou hebben dat dit mijn verhaal zou worden, ons bijzondere verhaal…”

De rollarcoaster
Op 3 juni 2015 om 14:08 uur werd onze bijzondere prinses Jill Noë Sterre geboren. Vrijwel direct zagen mijn man en ik dat Jill “anders” was, prachtig van top tot teen, maar anders. Downsyndroom was het eerste wat in ons op kwam, genadeloos geslagen, verward maar vooral hopend dat Jill nog uit de “kreukels” moest trekken en zij aan de verstandelijke norm zou voldoen.

Zonder dat ook maar iemand van het verplegend personeel onze vermoedens kon bekrachtigen, werd Jill vrijwel direct na de geboorte van mij af genomen, want zo voelde het. Ze liep grijsgrauw aan van kleur en werd daarom direct meegenomen naar neonatologie.

Er volgde een maand lang een intensieve ziekenhuisopname voor Jill. Ook werd inderdaad downsyndroom gediagnosticeerd en werkelijk waar deze diagnose voelde als een verademing, want wat voor mij al snel duidelijk was, werd eindelijk bekrachtigd door de artsen. Jill had namelijk vanwege het downsyndroom een achterstand in het centrale ademhalingscentrum in de hersenen waardoor zij niet diep genoeg kon ademhalen en zij dus zuurstoftekort zou krijgen. Daarnaast hebben over het algemeen kinderen met het downsyndroom een (te) lage spierspanning waardoor ook haar ademhalingsspieren moeite hadden om goed te ondersteunen met het diep genoeg adem halen.

Mama melk via een slangetje
Mijn grote wens om Jill te mogen aanleggen om af en toe te mogen drinken bij mij leek in duigen te vallen. Want wat bekend was dat ik het Syndroom van Raynaud aan mijn tepels heb, wat betekent dat ik een vaatvernauwingsprobleem (vaatkramp) heb aan mijn tepels waardoor het live voeden onwijs pijnlijk zou zijn. Maar ook doordat Jill een (te) lage spierspanning had en zij ook nog eens sneller uitgeput zou raken, leek deze voedingswens in duigen te vallen.

Vanaf het begin heb ik intensief gekolfd voor Jill, zij mocht hierdoor groter en sterker groeien dankzij mijn vloeibare goud door een slangetje, de neussonde.

Het wonder
Bijna exact een maand later mocht Jill op 2 juli 2015 eindelijk mee naar huis waar zij nog altijd mijn vloeibare goud mocht drinken via een flesje. Met alle liefde kolfde ik dag en nacht voor haar om haar het beste te bieden waar zij recht op had, mijn melk, speciaal naar haar behoeften samengesteld.

In het ziekenhuis hebben we tijdens het buidelen wel enkele keren geprobeerd om Jill bij mij aan te leggen en haar bij mij te laten zoeken naar de tepel, maar tot echt drinken kwam het helaas nooit. De hoop dat zij ooit live bij mij zou drinken had ik al lang laten varen en dat was prima zo…

Totdat Jill 7 weken jong was en vlak na haar flesje moedermelk door mijn kleding heen instinctief begon te zoeken naar mijn tepel. Ik bood deze aan en voilà, het wonder was geschied, ze nam een briljante hap en dronk mijn borst helemaal leeg. Het gevoel wat er op dat moment door mij heen schoot was niet te omschrijven, de tranen rolden over mijn wangen, heel even leek de wereld stil te staan, zo intens gelukkig. Jill keek mij met haar grote amandelvormige ogen dankbaar aan en doezelde aan de borst vredig in slaap.

Mijn insteek was dat Jill elke dag één keer mocht drinken bij mij, omdat fulltime live voeden onmogelijk leek i.v.m. het Syndroom van Raynauds aan mijn tepels.

Dagelijks die ene keer voeden, werd twee keer, vier keer… En tot slot voordat we het door hadden, voedde ik Jill toch uiteindelijk fulltime live aan de borst.
Hoe dit kan is mij nog altijd een raadsel, een wonder wellicht, ik heb tot de dag van vandaag totaal geen vaatkramp meer tijdens het voeden, wij genieten intens van elk voed moment.

Mijn geheim
Tijdens het eerste levensjaar van Jill zijn we eigenlijk nooit uit die rollarcoaster gestapt. Jill is in een jaar tijd 9 keer opgenomen geweest in het ziekenhuis, heeft meer dan een jaar aan de monitor thuis geslapen en de nachten waren kort.
Dit heftige eerste jaar heeft de nodige schade aangericht in ons gezin, bij mij vooral op psychisch vlak. Ik heb geleden onder een Posttraumatische stressstoornis, postpartum depressie, obsessieve compulsieve dwang en ik heb nog altijd ADD. Dit alles in combinatie met de intensieve zorg voor een klein meisje en nog het gezin ernaast was onwijs heftig.

De hormonen welke vrijkomen tijdens de live voed momenten, kregen mij rustig en kalm, ook werd ik “gedwongen” zoveel mogelijk te relaxen tijdens onze voedingsmomenten.
Het is een feit dat indien ik geen borstvoeding had gegeven, ik niet meer in staat was geweest om enigszins voor Jill en de rest van het gezin te zorgen. Ik niet eens meer enigszins voor mijzelf had kunnen zorgen en ik de zorg over mijzelf uit handen had moeten geven.

Foto: Jeanine Schuil fotografie
Foto: Jeanine Schuil fotografie

Nieuw licht
Daarnaast heeft onze bijzondere en unieke borstvoeding ervaring ervoor doen zorgen dat ik geïnspireerd ben geraakt om een eigen moedermelk sieradenlijn op de markt te brengen. Ons intieme en unieke verhaal vertaald in een eigen sieradenlijn. Ik wilde ons eerste intieme en emotionele moment vastleggen in een eigen sieradenlijn; SoLilly moedermelksieraden.
Het maken van deze moedermelk sieraden voor andere moeders tijdens mijn ziekteproces heeft mij eveneens therapeutisch geholpen mijn hoofd zoveel mogelijk boven water te houden.

Ik kan wel stellen dat borstvoeding onze redding is geweest, ook voor Jill, want als zij niet live bij mij zou drinken, had haar motoriek, haar spierspanning en haar ontwikkeling verder achter gelegen en zou Jill haar prikkels van de dag niet prettig kunnen verwerken.

Intens gelukkig
Ondanks dat ik al voor 80% hersteld ben en nog altijd herstellende ben, kan ik wel stellen dat ik nog nooit in mijn leven zo intens gelukkig ben geweest.
Alles wat ons is overkomen in anderhalf jaar tijd heeft zijn redenen gehad en borstvoeding is voor zowel Jill, mij en ons gezin het beste medicijn geweest.

Nog altijd genieten wij elke dag van onze voed momenten en ons volgende doel is het behalen van de WHO norm.

Het voeden is een cadeau, het komt niet iedereen aanwaaien, geef nooit zomaar op, luister naar jouw moedergevoel en de signalen van jouw kind, een moeder zit er nooit naast, vertrouw op jouw eigen lichaam en geest.

Tekst: Nikita Boelens – SoLilly

Bekijk ook

Melkpunt fotoshoot 2016

Melkpunt Campagne 2016: achter de schermen

Tekst: Annemarie Pera & Ayinda Schlüter Het is weer campagnetijd! Elk jaar presenteert Melkpunt de …