Nieuws
Home - Column - Column: De wereld is mooi

Column: De wereld is mooi

Voeden in het openbaar!! Geweldig normaal! Toen ik zwanger was, zo’n jaar geleden, droomde ik van voeden in het openbaar. Dan zag ik mezelf al mijmerend en genietend op een willekeurig bankje in het park voeden. Of ik droomde dat ik op feesten en partijen gewoon ging voeden, tussen het feestgedruis en niemand die er erg in had. En ik, die gewoon tussen het voeden door, een slokje kon nemen van mijn heerlijke drankje en een gesprek kon voortzetten en nog even kon zwaaien naar iemand die contact zocht.  Overal waar ik was zou ik mijn baby kunnen voeden, handig toch? Het was 1 van de meeste genoemde voordelen betreft borstvoeding: je hebt het altijd bij de hand, altijd op de juiste temperatuur en makkelijk. Gewoon, zo truitje omhoog of naar beneden, baby ervoor en aanhappen maar.

Na mijn bevalling, wat eindigde in een spoedkeizersnede, bleek de borstvoeding bij mij niet echt vanzelf te gaan (ook al zo’n desillusie). Voorkolven, nakolven, tepelhoedjes in verschillende maten, kussen onder mijn elleboog, een opgerolde doek onder mijn borst, voedingskussen langs mijn been, borstmassage om het toeschietreflex op te wekken, kloven, blaren, een borstontsteking…..afijn, beeld is duidelijk lijkt mij. Ik maakte toen nog een grapje tegen de lactatiekundige aan mijn kraambed: ‘Goh, als ik ga voeden in het openbaar moeten we met 2 auto’s uitrukken’!

Na 6 weken was het allemaal stabiel en kon mijn leven als borstvoedende moeder beginnen: groots en meeslepend, zoals ik mij had voorgesteld. Overal voeden, waar ik dan ook was, geweldig!

Ik heb welgeteld 3 keer prettig kunnen voeden in het openbaar. En met prettig bedoel ik: een baby die hongersignalen laat zien, ik die gelijk reageerde en ergens ging zitten, truitje zo en zo, en aanhappen en drinken maar. De eerste keer was geweldig: Lapjesmarkt in Utrecht. Ik voelde me trots met hem aan de borst en keek iedereen recht aan, als ze keken. Dit was het! Ultiem geluk, zo ervaarde ik het echt!

Toen Youp ouder werd besloot hij dat de wereld vele malen interessanter was dan mijn borst. Ieder geluidje, iedereen die langs liep, kinderstemmen, die mooie lamp, die poster aan de muur, het kwetterende vogeltje…..de wereld was te mooi. Dat mijn borst zijn eerste levensbehoefte was, vergat hij voor het gemak. Dat ik vervolgens al snel met hele volle borsten zat, die ook pijn gingen doen, het maakte hem allemaal niks uit.

Voilà: De aanhouder wint!
Voilà: De aanhouder wint!

Ik probeerde te voeden met doeken, andere houdingen, afleiden, een borstvoedingsketting; maar nee, dit was het niet.

Nu is hij bijna 11 maanden en voeden we op mijn verzoek als we uit huis zijn. Als mijn borsten pijn doen, leg ik hem aan. Maar ja, hij hapt alleen in een hele rustige, kalme ruimte en neemt dan een paar slokjes, om vervolgens naar dat ene vlekje te staren op de muur. Hij haalt het altijd weer in als we thuis zijn. Het gaat nu wel steeds beter, onlangs gevoed in de draagdoek. Ik hoop nog steeds op dat groots en meeslepende borstvoedingsleven: de aanhouder wint!

 

Columniste Annemarie (31) is getrouwd met Dibbolt (32) en hebben samen Youp (10 mnd)

 

 

 

 

Bekijk ook

Melkpunt fotoshoot 2016

Melkpunt Campagne 2016: achter de schermen

Tekst: Annemarie Pera & Ayinda Schlüter Het is weer campagnetijd! Elk jaar presenteert Melkpunt de …

Een reacti

  1. Zo herkenbaar, met dochterlief hetzelfde hier (11 maanden). Buitenshuis moet er echt een stil plekje zijn en goed wat honger wil ze (eventjes) goed drinken…. BV-ketting helpt dan een beetje of het borstcompres als speeltje geven.
    Vaak wil ze na een dagje weg op de terugweg in de auto wel drinken (op de parkeerplaats, hydrofiel luier voor het raam).