Nieuws
Home - Column - Gastcolumn: Anne Hofstede

Gastcolumn: Anne Hofstede

Anne Hofstede

Anne Hofstede (41) is maker van de film ‘TIET ZAT, langer borstvoeden heel gewoon’ (te bestellen via www.borstvoeding.com). Ze woont in Amsterdam met haar vriend en een zoon van acht en een dochter van drie jaar. De jongste drinkt nog volop aan de borst.

Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest. Prachtige uitdrukking. En zomaar van toepassing op borstvoeding buitenshuis. Hoeveel gesprekken heb ik wel niet in mijn hoofd gevoerd met mensen die er niets van begrijpen? Hoeveel tijd heb ik wel niet doorgebracht met piekeren over de antwoorden die ik zou geven op vervelende opmerkingen?

 

“Nee jouw rotkop is fijn om naar te kijken”. Hmm, te agressief.

“Het is toevallig wel de beste voeding voor mijn kind.” Brrr, te pedant.

“Wat maakt dat u het zo vervelend vindt om naar te kijken?” Te pseudo-psychologisch.

Ik kwam er nooit helemaal uit. En uiteindelijk heb ik – na ruim acht jaar voeden waarvan regelmatig buitenshuis – nooit een vervelende opmerking gehad, sommige familieleden niet meegerekend. Dus nooit een dergelijk gesprek hoeven voeren. Daarmee heb ik enorme mazzel gehad, als ik op fora lees wat andere moeders naar hun hoofd krijgen.

Ook daar woedden discussies over hoe je het beste, slimste, diplomatiekste kunt reageren op vervelende opmerkingen. De quasi-open wedervraag komt meestal als beste optie uit de bus.

“Wat wilt u dat ik dan doe als mijn kind honger heeft?”

“Wat vindt u wel een geschikte plek om te voeden als ik op stap ben?”

“Waarom vindt u dat ik alleen thuis mag voeden?”

Net zo lang doorzagen tot mensen het zat worden en je met rust laten. Op zich een heel aardige strategie, waarbij je de bewijslast bij de ander laat. Niet zelf in de verdediging gaan waarom jij daar best mag voeden, maar de ander laten aantonen waarom dat niet zo is.

Eén scenario heb ik nooit in mijn hoofd afgespeeld, waarschijnlijk omdat het niet bij mijn activistische natuur past. Wat zou er gebeuren als je deemoedig de ander gelijk gaf?

“Nee meneer, u heeft gelijk. Het is smerig, ik zal gelijk stoppen.”

Plop, kind ontkoppelen – krijsen natuurlijk – en borst terug in de kleren. En dan…? Niks. Rustig blijven zitten. Kijken hoe hem dat bevalt, de commentator, een hysterisch gillend kind. Verontschuldigend om je heen kijken. Als iemand wat zegt: je schouders ophalen en met grote ogen wijzen naar degene die kritiek had. “Moest van hem.” Wie weet slikt hij zijn kritiek in en vraagt hij je haastig om ‘asjeblieft’ je kind weer snel aan te leggen.

Het is voor een goed doel, de educatie van de mens. Maar of het ethisch is?

 

 

 

Bekijk ook

Melkpunt fotoshoot 2016

Melkpunt Campagne 2016: achter de schermen

Tekst: Annemarie Pera & Ayinda Schlüter Het is weer campagnetijd! Elk jaar presenteert Melkpunt de …