Nieuws
Home - Blog - Kolfavontuur

Kolfavontuur

Tekst: Hiranthi Herlaar, 29-01-2016
Hiranthi is maker van KROOST en de vrouw achter Liefdevol Opgroeien.

Tijdens de zwangerschap had ik me enorm ingelezen over het geven van borstvoeding. Uiteraard bleek – zoals zo vaak – theoretische kennis en de praktijk toch wel wat van elkaar af te wijken. Wéten hoe het hoort (of zoals je vind dat het hoort) is heel wat anders dan het ook volledig zo te voelen.

Mijn eerste keer buitenshuis kolven was in Utrecht, bij Seats2Meet. Het was op een zaterdag, tijdens een editie van WordCampNL. Ik had zoonlief de avond ervoor al naar mijn zusje gebracht, omdat ik die zaterdagochtend erg vroeg richting Utrecht zou gaan en het niet zag zitten om mijn toen-nog-wel-baby zo vroeg het bed uit te trekken. Hem (ook voor het eerst trouwens) uit logeren doen was makkelijker. ’s Ochtends voor het weggaan al gekolfd natuurlijk, omdat ik anders nooit de dag door zou komen.

Ik had mijn kolf mee. Met batterijen, voor als ik nergens kon kolven waar ook een stopcontact aanwezig was. Ik voelde me enorm voorbereid. Tot ik moest gaan vragen om een plek om te kolven. Wat nou als ze me naar de wc zouden verwijzen? Gelukkig ging het heel anders. Toen ik vroeg of ze een plek hadden waar ik kon kolven, kreeg ik een sleutel overhandigd met uitleg over hoe ik bij desbetreffende ruimte kwam.

Eenmaal daar stond ik even verbijsterd. Er stond een fijne stoel, een tafeltje, stopcontact vlakbij. Er zat echter een grote maar bij: de wand naar de gang was volledig van glas. Geen gewone muur, maar gewoon glas waar je enorm goed doorheen kon kijken. Ik wist niet zo heel goed wat ik nou moest. Ik had om een ruimte gevraagd en die had ik toch gekregen? En ach, de ruimte zat ook ver van de ruimtes die daadwerkelijk in gebruik waren die dag, dus er zou vast niemand komen. Voor de zekerheid zette ik toch de stoel met de rug naar de glazen wand.

Net voor ik daadwerkelijk zou gaan kolven, kwam er iemand vlak naast de glazen wand te staan. Te telefoneren. Hoewel die persoon al een paar keer naar binnen had gekeken tijdens het telefonerend ijsberen, was er blijkbaar geen belletje gaan rinkelen. Ik kreeg ook niet echt het gevoel dat het een kort telefoongesprek zou zijn. Toen dus alles maar weer ingepakt, ruimte weer op slot gedaan en weer terug naar de persoon die me deze ruimte had toegewezen. Ik legde uit dat er iemand continue naast de glazen wand aan het bellen was en ik me daar heel onprettig bij voelde.

Na wat gezoek kreeg ik een andere sleutel van een ruimte vlak naast de centrale hal. De ruimte waar ze later van de organisatie van de bijeenkomst ook nog zouden moeten zijn om de goodiebags in te pakken. Opschieten dus. Scheelde dat ik ook buitenshuis een goede kolver bleek, de kolfflesjes waren binnen no-time gevuld en ik kon weer opgelucht onder de mensen komen.

Kolfavontuur - Melkpunt

Bekijk ook

Borstvoeding na een jaar

Hoe het mislukte en toch weer lukte.

Shirley, moeder van Kimora (2) en Rinji (1) vertelt hier het borstvoedingsverhaal van haar oudste. …