Nieuws
Home - Blog - Borstvoeding als medicijn

Borstvoeding als medicijn

Eénmalig de schrik van ons leven
Het is 28 maart 2014, ik heb mijn mooie nieuwe jurkje en geweldige pumps aan, mijn panty glinstert in de zon. Ik voel me blij, tevreden, gelukkig. Mijn dochter Arsa vraagt of ik haar op wil tillen. Terwijl ik mijn armen open en door mijn knieën buig kijk ik naar mijn bovenbenen en zie aan de rechterkant van mijn rechterbeen een verdikking. “Het zal wel door het hardlopen komen” hoor ik mezelf nog denken…
De gruwelijke realiteit is anders. Op 12 mei 2014 krijg ik de diagnose kanker. Mijn wereld stort in.

1 minuut.

Ik moet door, twee jonge kinderen van 3 en 1 jaar en een lieve man. Instorten kan niet, mag niet. We gaan door. Op 19 juni wordt de tumor die zich in mijn spier heeft genesteld weggesneden en in juli en augustus volgen 30 bestralingen. In september de ontlading, de kwaadaardige tumor is weg, hij was niet erfelijk belast en volgens de artsen was het een ‘foutje’ van de celdelingen. De kans is groot dat dit het was, éénmalig de schrik van ons leven.

Vertrouwen
In de maanden die volgen voert de angst dat ik weer ziek word de boventoon. De vanzelfsprekendheid van gezond zijn is weg. Het vertrouwen in mijn lijf, mijn geweldige lijf wat hoegenaamd nooit iets mankeerde. Weg. Toch heelt de tijd letterlijk en figuurlijk alle wonden en werd het vertrouwen in mijn lichaam beetje bij beetje weer groter. Dit vertrouwen bereikte een hoogtepunt toen we 1 juli 2015 een klein flikkerlichtje zagen op de echo bij de verloskundige. Mijn lijf, mijn lijf wat kanker kan maken bleek zo gezond dat er leven is ontstaan. De wereld op zijn kop.

Tijdens mijn zwangerschap ben ik nog regelmatig erg onzeker geweest over alles wat ik voelde in mijn lijf: “Die steken in mijn buik, horen die erbij of zal het kanker zijn? Die zere borsten, was dat bij de vorige zwangerschappen ook zo of zal ik toch weer ziek zijn?” Maar naarmate de zwangerschap vorderde werd mijn vertrouwen groter en na een zwangerschap van 41 weken is op 14 februari 2016 onze kerngezonde zoon Merijn thuis geboren. Binnen enkele minuten had ik onze zoon op mijn borst liggen en zocht hij mijn tepel. En nog, als ik er nu over schrijf springen de tranen me in de ogen. Wat kan een mens gelukkig zijn! Ik voelde me trots en dankbaar.

Krachtig mannetje
Merijn bleek een krachtig mannetje, hij zoog zich vast en liet niet meer los. Alsof hij de levenskracht uit mijn borst wilde hebben, me wilde laten weten hoe goed het was gegaan en hoe gezond ik ben. Geluk voerde de boventoon. Na de nodige opstartproblemen betreffende de borstvoeding hebben we samen geleerd hoe het bij ons het beste werkt. Een aantal keer heb ik gedacht dat het toch niet door kon gaan. Ik was onzeker over de knobbels en bobbels die ik in mijn borsten voelde en de pijn in mijn tepels was me soms teveel. Ook dronk Merijn met veel lucht waardoor hij uren kon huilen van de krampen in zijn buik. Advies van een lactatiekundige, een aantal bezoeken aan een Osteopaat en een begripvolle man die vierkant achter me staat hebben geholpen. Hierdoor kan en wil ik ons kindje toch borstvoeding blijven geven.

Levendmakend
Nu na 11 weken vind ik het nog steeds zo bijzonder dat mijn gezonde lichaam de melk kan maken waarvan Merijn groeit als een beer. Ik heb onze dochters ook borstvoeding gegeven, Arsa 7 en Jinthe 4 maanden. De vanzelfsprekendheid van toen voel ik nu niet zo. Het voelt nu als een voorrecht, als bijzonder, als superintiem, als noodzaak.
Mijn grote angst is dat de kanker terug kan komen met alle gevolgen van dien maar mijn allergrootste angst is dat dit mijn kinderen overkomt. Daarom wil ik Merijn nu geven wat ik heb. De goede stoffen die ik meegeef in de borstvoeding. Ik probeer zo gezond mogelijk te leven en hoop dat ik alleen het beste weg zal geven in de utopische veronderstelling dat mijn borstvoeding het medicijn van een gezond leven zal zijn.
Ik weet, het is wat ver gedacht maar het doet me goed te denken dat mijn lichaam niet zelfvernietigend maar levendmakend is. Dat mijn voeding ervoor kan zorgen dat Merijn niet ziek wordt en als medicijn voor mezelf om weer het volledige vertrouwen in mijn lichaam terug te krijgen.

Borstvoeding als medicijn, hoe mooi kan het zijn!
blog

Tekst: Petra Kooistra
www.groosk.nl

Bekijk ook

Borstvoeding na een jaar

Hoe het mislukte en toch weer lukte.

Shirley, moeder van Kimora (2) en Rinji (1) vertelt hier het borstvoedingsverhaal van haar oudste. …