Nieuws
Home - Column - Brief aan mijn prematuur geboren baby

Brief aan mijn prematuur geboren baby

Tekst: Inge Anfuso

Inge Hein-AnfusoLieve Quinn,

Je werd 2 maanden te vroeg geboren en je woog maar 960 gram. Wat hebben jij en ik allebei en wij samen, veel doorstaan voordat ik je eindelijk rustig borstvoeding kon geven.
Intraveneuze voeding, sondevoeding, langzaam snuffelen aan de borst, liggend op je zij leren een flesje te drinken, leren bij mij aan de borst te drinken, tepelhoedje, kolven kolven kolven dag en nacht om mijn productie op gang te krijgen. Na twee maanden kwam je eindelijk mee naar huis en langzaam aan bouwden we de borstvoedingen op, tot je volledig bij mij dronk, wat een maand of 2 à 3 duurde. Dit was nog steeds niet zonder moeite. Nooit wilde je in mijn armen, maar
alleen op een voedingskussen of liggend op bed en het duurde lang voordat mijn melkaanbod paste bij wat jij nodig had. Zo had ik te veel melk, waardoor je je vaak verslikte en last had van reflux.

prematuurNa 4 maanden aan de borst, wilde je plotseling 1 voeding per dag niet meer bij me drinken, wat zich uitbouwde naar alle dagvoedingen. Alleen ’s nachts wilde je nog aan de borst. Ik heb alles gelezen wat er bestaat over borstweigeren en alles geprobeerd, maar niets kon je van gedachten veranderen. Ik denk dat je eindelijk, na alle heisa aan je lijfje, begreep dat je zelf ergens over kon beslissen en je wilde liever een flesje, omdat dat gemakkelijker dronk. Oh wat voelde ik me afgewezen en verdrietig, ik wilde niets liever dan jou voeden. Maar ook wilde ik jou respecteren en besloot te kolven overdag, jou dan met een flesje te voeden en te wachten tot je er weer klaar voor was. 5 maanden lang heb ik dagelijks weinig anders gedaan dan me op jouw voeding gericht: elke 3 uur kolven, plus jou een flesje geven en op een gegeven moment ook nog vaste voeding introduceren. Ik moest je helaas ook bijvoeden met (bio)kunstvoeding omdat ik niet genoeg melk gekolfd kreeg. Het waren slopende maanden en het brak mijn hart, elke keer als ik je aanlegde om het weer een keer te proberen en je erg begon te huilen en heel duidelijk maakte dat je niet bij me wilde drinken.

Inge Hein-Anfuso2Een week voordat je 1 werd, bracht papa je naar naar bed met een flesje en ik hoorde je plotseling hard huilen, een huiltje dat ik nog nooit had gehoord. Heel instinctief voelde ik dat je mij riep! Ik rende naar je toe, legde je aan en je dronk. Je dronk en vanaf toen ben je weer bij mij aan het drinken. De weken die volgden heb ik afspraken afgezegd, mijn telefoon uitgedaan en samen met jou genoten van het samenzijn. We zijn rustig aan elkaar gaan wennen. Ik wilde je niet buiten de deur voeden wat jou eventeel stress kon geven en je zou afschrikken. Na twee weken was mijn productie weer verhoogd en drink je alleen nog bij mij, behalve op de avonden die ik werk en de enkele keer dat ik uit ben.

Nu, meer dan een half jaar later eet je veel vaste voeding en heb je mijn melk in de middag en voor het slapen gaan niet meer nodig. Als ik er niet ben, legt papa je in bed en wil je geen flesje meer. Maar als we samen zijn, genieten we allebei van het heerlijke moment dat je aan de borst drinkt. Als je troost of een momentje van rust nodig hebt, kom je naar me toe om te drinken, als ik je draag in de draagzak kan je bij me drinken en voordat ik je in bedje leg, geef ik je de borst. Je lacht dan vaak je lieve lach als ik je aanleg, omdat je het zo fijn vindt wat gaat komen.

Het is het allermooiste in de wereld, om jou te voeden. Ik voel je in mijn armen, aai je lieve hoofdje, je legt je kleine handje op mijn borst, schuift hem onder mijn arm en dan val je langzaam in slaap.

Wat een reis is het geweest, mijn allerliefste meisje. Ik ben trots op ons.

Inge Hein-Anfuso3

Bekijk ook

Melkpunt fotoshoot 2016

Melkpunt Campagne 2016: achter de schermen

Tekst: Annemarie Pera & Ayinda Schlüter Het is weer campagnetijd! Elk jaar presenteert Melkpunt de …