Nieuws
Home - Column - Borstvoeding als wondermiddel

Borstvoeding als wondermiddel

Kerst 2015… een kerst die we nooit meer zullen vergeten. Een Kerst vol verdriet, hoop, tranen en wanhoop maar uiteindelijk ook blijdschap… De kerst die heel ons leven zal bijblijven… Maar vooral: de kerstperiode waarin de borstvoeding mijn zoontje zijn leven gered heeft…

co1
’s ochtends was er nog niks aan de hand

 

Het begon allemaal al op woensdag 16 december, Jarne (22 maanden) wordt opgenomen op de kinderafdeling. Nog maar eens… Jarne wordt heel vaak ziek, hij heeft problemen met zijn immuniteit. Maar dit keer is het menens, heel hoge koorts, een vreemde warm aanvoelende uitslag over heel zijn lijfje en uitdrogingsverschijnselen zonder dat ze echt een reden vinden. Jarne weigert enkele dagen elke vorm van vast voedsel, enkel mamamelk is goed. Maar dit samen met de antibiotica laat hem snel opknappen, vrijdag 18 december mogen we onverwachts alweer naar huis.
Alles lijkt goed te gaan tot woensdag 23 december…

Woensdag 23 december begint onze nachtmerrie. Jarne is net 24u gestopt met antibiotica. ’s Avonds gaat Jarne samen met broer en zus nog snel even in bad voor ze gaan slapen. Ik zie het zelf al maar ik probeer het te ontkennen in mijn hoofd… tot Amber plots zegt: mama, Jarne staat weer vol met rode plekken! Snel haal ik hen alle 3 uit bad. Jarne begint te rillen en onophoudelijk te huilen… nog nooit heb ik hem zo gehoord. Snel de zus en broer in bed en met Jarne naar beneden voor een troostborstje…
We installeren ons samen in de zetel, Jarne nog steeds aan het rillen en huilen… ik bied hem de borst aan maar hij weigert. Dit gebeurt normaal gezien nooit… er gaan alarmbelletjes af in mijn hoofd. Jarne heeft geen koorts maar hij blijft rillen… het huilen is niet meer gewoon huilen, Jarne krijst en gilt nu het hele huis bij elkaar. Hij wil niet drinken bij mij, hij wil zelfs niet aangeraakt worden door mij… hij wil gewoon met rust gelaten worden. Plots begint Jarne heel kort hevig te beven en draaien zijn oogjes enkele seconden weg waarna hij mij met een ‘dode’ blik aankijkt. Hop de auto in en naar spoed! Hier klopt iets niet…

Er klopt iets niet.
Er klopt iets niet.

Op spoed is Jarne eindelijk gekalmeerd maar heeft hij intussen wel koorts gekregen. Opnieuw bied ik de borst aan… Normaal gezien HET troostmiddel bij ziek zijn en zijn angst voor de artsen. Maar opnieuw weigert Jarne… Ik begin mij nu echt zorgen te maken. De spoedarts is er nog heel gerust in: mevrouw we gaan Jarne een nachtje ter observatie houden maar dit is gewoon een opstoot van een virusje van vorige week. We houden hem een nachtje aan de monitor maar morgen kan je waarschijnlijk weer naar huis voor de kerstdagen. Mijn gevoel zegt iets anders… maar we zijn nu in het ziekenhuis, Jarne aan de monitor. Het zal vast wel goed komen… Om 2u ’s nachts valt Jarne eindelijk in slaap. In zijn slaap kan ik eindelijk een droomvoeding geven, eindelijk wil hij zijn mamamelkje weer drinken. Ik denk op dat moment nog zie je wel alles komt toch nog goed. Wist ik veel wat er ons de komende uren te wachten staat…

24 december… ’s morgens blijft Jarne lang slapen, heel erg lang. Ik bied hem ’s morgens vroeg dan al maar een droomvoeding aan, van zijn mamamelkje zal hij wel aansterken en wakker worden. Jarne drinkt goed aan de borst maar wordt niet wakker… hoogstens gaat er eens 1 oogje half open. oké geen paniek, het was een heel zware nacht. Hij zal de rust kunnen gebruiken.
De kinderarts komt binnen… oei een heel ongeruste blik. Een resem vervelende testjes bij jarne… dan gaan de alarmbellen pas echt allemaal af. Zelfs tijdens de vervelende/pijnlijke testjes wordt Jarne niet wakker… De kinderarts kijkt heel bezorgd en gaat even overleggen met de collega’s. Oké, even mijzelf kalmeren… ik neem Jarne bij mij en instinctief gaat zijn mondje open op zoek naar de borst. Opnieuw drinkt Jarne goed aan de borst, al slapend… Intussen komen er 2 kinderartsen binnen. Mevrouw maak je klaar, neem al je gerief bij elkaar. Binnen een half uurtje vertrekken jullie met de ziekenwagen naar UZ Gent… Een rit van iets meer dan een uur… maar we willen echt dat de prof immuniteitsstoornissen Jarne vandaag nog ziet.

Hij blijft wel erg lang slapen.
Hij blijft wel erg lang slapen.

1,5u later komen we toe in UZ Gent, nog meer bezorgde gezichten… Het eerste wat ik doe als we op onze kamer arriveren is Jarne bij mij nemen… Even tot rust komen… en hoe gaat dat beter dan genieten van een voeding aan de borst… Voor Jarne is het zoveel meer dan enkel drinken of eten maar ook voor mijzelf… Een voeding aan de borst biedt niet alleen Jarne maar ook mij ook troost, even onze eigen veilige cocon. De uren die volgen wordt Jarne kort in de gaten gehouden. Ze komen regelmatig zijn reflexen testen, in zijn oogjes schijnen, proberen hem wakker te maken. Maar stilletjesaan glijdt Jarne dieper en dieper in slaap… Mijn instinct zegt mij dat ik moet blijven voeden, blijven de borst aanbieden ook al kan hij er zelf niet meer om vragen. Elk uur leg ik Jarne in de houding om te drinken bij mij… zijn guitige lach is verdwenen, ik kan niet meer in zijn mooie oogjes kijken… Maar wonder boven wonder hapt hij elke keer opnieuw mooi aan… Elke keer opnieuw begint hij te zuigen. Heel kort… heel zwak… maar mijn lichaam voelt aan dat hij dit momenteel zo hard nodig heeft… de kleinste stimulans is genoeg om een sterke TSR te voelen en hem de melk te horen wegslikken. Oef… Er is toch 1 ding dat ik zelf nog kan doen, 1 ding om hem zelf beter te maken… 1 ding om ons allebei wat veiliger te voelen… Er lopen verschillende artsen in en uit de kamer… er is vanalles gaande. Maar wij 2 zitten in ons roesje… en we verbazen elke arts als ze zien dat Jarne nog aan de borst drinkt, ook al reageert hij zelfs niet meer op het lampje in zijn ogen…

18u, papa is eindelijk toegekomen in Gent. We staan er niet meer alleen voor. Nog snel een telefoontje naar broer en zus… het is kerstavond, de avond van het jaar waar ze zo naar uitkeken. Ze zijn bij familie aan het vieren, we willen hen zo weinig mogelijk laten merken wat er aan de hand is… Ook al zijn we zo bang.
Vanaf dan gaat alles in een stroomversnelling… de prof immuniteit (die eigenlijk maar tot 12u ’s middags van wacht was) staat terug naast ons bed. Als een prof op kerstavond zo’n lange overuren maakt weet je dat er iets gaande is… Mama er is iets grondigs mis, je moet je sterk houden… de situatie is ernstig. Vanaf dan is alles een waas… Zo snel als we maar kunnen gaan we met de verpleegkundige naar de andere kant van het ziekenhuis, een hersenscan… oef dat is al goed, niets gevonden. Na de hersenscan bied ik uiteraard weer de borst aan… oef hij neemt nog enkele slokjes. Na deze voeding staat er een andere prof naast ons bed, mama het is tijd voor een lumbale punctie. Opnieuw is alles een waas in mijn hoofd.. de punctie verloopt vlot, Jarne wordt er zelfs amper wakker van…dat is ook weer voorbij. Uiteraard ook weer een troostborstje nadien… we verbazen ook nu weer een andere arts. Jarne hapt aan en neemt enkele zwakke slokjes.

Tegen middernacht worden we overgebracht naar de pediatrische intensieve zorgen… Slik… de afdeling waar je nooit maar dan ook nooit terecht wil komen… Hier zie je enkel verdriet, enkel miserie, het ene zwaar zieke kindje naast het andere… en daar lig je dan plots met je eigen zoontje…
Maar wat zijn ze hier lief! Iedereen is zo begripvol, de verpleegkundigen zijn zo vriendelijk. Als Jarne geïnstalleerd is aan alle infuusjes, pompen en monitors krijg ik meteen een grote zetel. Zo’n grote aangename stoel die je ook op neonatale zorgen krijgt. Ze installeren mij samen met Jarne op de stoel, alle kabeltjes en draadjes mee… zodat Jarne opnieuw kan drinken aan de borst. Geen enkele vreemde blik, geen commentaar, niets op het feit dat mijn bijna 2-jarige de borst niet meer wil lossen. Ook al drinkt hij niet heel de tijd… af en toe even heel kort zuigen waarop mijn lichaam voelt dat die melk nu echt zo hard nodig is waarop een TSR al snel volgt. Ik weet niet hoe lang we hier zo gezeten hebben die nacht.. Lang in ieder geval. Tot ik hem uiteindelijk toch maar in zijn bedje heb gelegd om zelf te gaan slapen (een bed op de kamer op intensieve!) zodat ik zelf niet zou instorten…

25 december 2015… ik word wakker van een bekend geluid… op intensive care is het nooit stil maar dit klinkt bekend, vertrouwd… Ik veer recht! Ik sta razendsnel naast Jarne zijn bedje… En ik kijk terug in die mooie grote kijkers van hem!!! Hij is wakker!! Hij heeft nog niet de kracht om recht te komen of te lachen maar zijn oogjes spreken voldoende… hij komt er door!
Ik neem hem opnieuw onmiddellijk bij mij om hem aan de borst aan te leggen… Ja hij drinkt terug krachtiger! Wat een mooi kerstgeschenk… mijn kleine kapoen is er terug! De artsen zijn stomverbaasd… Uit de testen is gebleken dat Jarne een bacteriële hersenvliesontsteking heeft. Hij had alle statistieken tegen hem… En nu is hij wakker! Jarne is de komende weken uiteraard nog zwak en slaapt meer dan dat hij wakker is. Hij staat ook terug op volledige borstvoeding, af en toe eens een klein hapje vaste voeding. Maar mamamelkje is nu de hoofdvoeding. Nooit gedacht dat mijn lichaam die ommekeer zo snel zou kunnen maken… van 3 max 4 voedingen per 24u naar volledige borstvoeding voor een bijna 2-jarige. Het lichaam van een mama is sterk als het nodig is…

Enkele dagen later mogen we opnieuw naar een gewone kamer, we zijn nog lang niet thuis maar we zijn toch al van die vreselijke afdeling vol verdriet af. Vlak voordat we naar een gewone kamer worden overgebracht komt een verpleegkundige van de intensive care naar mij voor een babbeltje. Het is duidelijk een man met al heel veel ervaring op de dienst. Wat hij mij vertelt zal ik nooit of nooit vergeten… Hij bevestigt mijn gevoel. Hij vertelt mij dat hij er van overtuigd is dat de borstvoeding mede verantwoordelijk is voor het (snelle) herstel van Jarne… zelfs als niemand nog contact kon maken met Jarne, bleef hij drinken aan de borst… ons instinct nam het over. En die voedingen, ons mamamelkje, heeft er voor gezorgd dat hij niet nog dieper is weg gegleden… Bij elke voeding aan de borst werd zijn bewustzijn toch weer even geprikkeld.

Ik wist al langer dat elke druppel mamamelk goud waard is… maar dat het ooit mijn zoontje zijn leven zou redden had ik nooit durven denken…

intussen zijn we een half jaar verder. Jarne is opgegroeid tot een kleuter, binnen 6 weken start hij in de instapklas. Dit had ik nooit gedacht… IK met een kleuter aan de borst. Maar zoals het nu gaat ziet het er naar uit dat Jarne nog niet meteen zal stoppen met drinken aan de borst. En maar goed ook! We weten intussen dat jarne maar liefst 3 fouten heeft in zijn immuniteit. Voor 1 van de fouten krijgt hij wekelijks een infuusje, dat natuurlijk veel minder erg is als je na de stoute prik aan de borst kan drinken. Maar voor de 2 andere deficiënties is momenteel zijn enige bescherming zijn mamamelkje.
Graag zou ik de dames van La Leche League bedanken: zonder jullie tips, luisterend oor en bemoedigende woorden had Jarne niet zo lang borstvoeding gekregen… en dan zou alles mss heel anders afgelopen zijn. Een welgemeende dankjewel!

Tekst: Sarah Dries

Bekijk ook

Melkpunt fotoshoot 2016

Melkpunt Campagne 2016: achter de schermen

Tekst: Annemarie Pera & Ayinda Schlüter Het is weer campagnetijd! Elk jaar presenteert Melkpunt de …