Nieuws
Home - Blog - Ik ga door!

Ik ga door!

Om 18:01 op 9 augustus wordt onze dochter Elvie geboren per spoedkeizersnede. De start is een beetje rommelig en ik weet vrijwel niks van borstvoeding af. Elvie slaapt de eerste nacht in een couveuse en we laten ons overtuigen dat het beter is dat ik die nacht goed uitrust in plaats van haar een nachtvoeding te geven. Dan blijkt dat het aanleggen niet lukt. Ik blijf het telkens weer proberen op aanraden van de verpleegkundige, maar ze hapt maar niet goed aan. De lactatiekundige heeft het druk en kan niet langskomen om te helpen. Als we op dag 3 thuiskomen geeft de kraamverzorgende aan dat mijn man als de wiedeweerga een kolf moet gaan huren, de borstvoeding loopt mis op deze manier want Elvie drinkt niet bij me. In de tussentijd krijgt ze kunstvoeding. Ik kolf fulltime en als ik genoeg kolf krijgt Elvie dat, eerst in een cupje en later in een flesje. Geen kunstvoeding meer.

Dan krijg ik kraamvrouwenkoorts. Elvie en ik worden samen opgenomen in het ziekenhuis en er komt nu wel een lactatiekundige kijken. Het lukt haar 1 keer om Elvie aan te leggen maar zelf krijg ik het niet voor elkaar. Ik krijg tepelhoedjes mee, maar ook daarmee gaat het moeizaam.

Ik ga door met kolven. Na drie weken moet ik weer fulltime aan de studie aangezien mijn universiteit mijn verzoek tot zwangerschapsverlof heeft afgewezen. Ik ga door met kolven. Het blijkt dat studenten geen toegang hebben tot de kolfruimte, die is alleen voor medewerkers. Ik ga door met kolven. Dan maar op de wc. Mijn man is mijn grote steun, trouw wast en steriliseert hij elke avond mijn kolfspullen.

Eindelijk lukt het voeden met tepelhoedjes na nog een consult van een lactatiekundige, het gaat langzaam beter. Dan probeer ik halverwege eens het hoedje eraf te halen en ook dat lukt soms. Steeds vaker zelfs. Uiteindelijk heb ik Elvie volledig aan de borst, iets waar ik ontzettend blij mee ben. Gelukt! Ik ben trots. Helemaal als het me lukt mijn stilgevallen productie weer op te krikken na een spoedoperatie aan mijn blindedarm.

Maar de verhalen over slagroom geven herken ik niet. Elvie komt niet genoeg aan. Elk bezoek aan het CB is weer een beetje een gespannen aangelegenheid. Soms moet ik opnieuw terugkomen om opnieuw te wegen, maar de zorgen zijn niet groot genoeg om meer dan dat te ondernemen. Als Elvie 5 maanden is schakel ik een borstvoedingsdeskundige en kinderdiëtist in, die ons per email en telefoon adviseert. Om Elvie wat extra’s binnen te laten krijgen geven we haar 3 keer per dag de room die op borstvoeding komt te staan als het een dag in de koelkast heeft gestaan. Gelukkig heb ik als gevolg van overproductie ruim 5 liter in de vriezer, zodat we dit makkelijk kunnen doen. En het helpt, na een maand blijkt dat ze voor het eerst echt goed aangekomen is.

Als Elvie 6 maanden is beginnen we met vast voedsel. Ze taalt er niet echt naar en pas met 8 maanden gaat ze echt goed eten. Dan krijgt ze plotseling een allergische reactie. Het is heftig. Overal galbulten en jeuk, haar ogen tranen, ze krijgt koorts en haar gezicht zwelt zo op dat ze voor ons bijna niet meer op onze baby lijkt. Ze voelt zich overduidelijk vreselijk en is ontroostbaar. In het ziekenhuis krijgen we medicatie mee en een epi-pen voor de zekerheid. Ze blijkt allergisch te zijn voor ei en pinda en mogelijk ook voor melk en soja. In de tussentijd blijkt met 9 maanden dat ze een maand lang niet gegroeid is, ze blijft steken op 66,5 centimeter. We schrikken van deze groeiachterstand.

Ik besluit op dieet te gaan en verwijder rigoureus alles wat melk, soja ei en pinda bevat uit huis. Ik lees etiketten. Ik leer koken zonder zakjes, pakjes, crème fraîche en sausjes want in vrijwel alles wat niet vers is zit wel iets wat niet mag. Geen chocola meer, en geen kaas. Ik vind het zwaar en ik mis het maar na een maand blijkt dat Elvie enorm goed gegroeid is, 2,5 centimeter erbij! Dat maakt alles de moeite waard. We merken ook andere veranderingen in haar. Ze spuugt niet meer, haar slaapjes overdag zijn nu anderhalf tot twee uur in plaats van 45 minuten en ze is vrolijker. Om ons heen horen we dat ze er beter uit ziet, iets wat ons zelf ook opvalt. Ons mooie lieve meisje.

Elvie is nu 10 maanden en ik ben niet van plan te stoppen met de borstvoeding. De kinderarts heeft aangegeven dat het krijgen van borstvoeding de kans vergroot dat ze over haar allergieën heen groeit. Dat motiveert natuurlijk enorm, wat een cadeau zou dat zijn! In de tussentijd draagt ook mijn man zijn steentje bij, zonder zijn steun waren we nooit zover gekomen. En hij wast nog steeds mijn kolfspullen af. 😉

Ik ga door. Wij gaan door.

a1

Tekst: Lucinda Bertels

Bekijk ook

Borstvoeding na een jaar

Hoe het mislukte en toch weer lukte.

Shirley, moeder van Kimora (2) en Rinji (1) vertelt hier het borstvoedingsverhaal van haar oudste. …