Nieuws
Home - Blog - Voeden in een wintertafereel

Voeden in een wintertafereel

Tekst: Merel Huijgens Gorlee

We moeten het huis echt even uit. De oudste stuitert alle kanten op, dus de energie moet er uit. Heb ik ook een excuus om de jongste lekker in de draagdoek tegen mij aan te laten slapen. Het is wel heel hard aan het regenen, dus op naar het huis in de heuvel zodat ze lekker rond kan rennen en klimmen.
We stappen in de auto en voor we echt weg kunnen, ben ik alweer drie keer terug gelopen omdat we dingen zijn vergeten. De luiertas is er eentje van. Het eten voor papa en de oudste was natuurlijk wel mee. Eenmaal in het park aangekomen stuitert de oudste van de ballenbak naar de blokken en dan weer naar de fruit-vis-vijver. Ik besluit dat ik vandaag wel met de oudste mee wil stuiteren dus papa duikt de ballenbak in met ons meisje van 7 maanden. Ik probeer uit alle macht een meloen op te vissen, maar het wil niet lukken. Mijn meisje vindt het alleen maar erg grappig en blijft mij gelukkig wel aanmoedigen.
In de verte hoor ik de jongste wat mopper geluiden maken en ik voel meteen een toeschietreflex. Wat is het toch een mooi systeem. Jammer van die melkvlekken in mijn shirt, maar ik heb er toch een vest over aan. Ik mag de vishengel weg leggen als ik beloof aan de oudste dat ze een mandarijn mag eten terwijl ik de jongste voed.
Papa komt ons gelukkig al tegemoet lopen. We zoeken een plekje in de buurt van een speelplek voor de oudste. Als ze dan klaar is met eten blijft ze wel in de buurt, maar kan ze toch haar gang gaan. We gaan aan een tafeltje zitten in de buurt van een wintertafereeltje met een ijsbeer, twee pinguïns, een zeeleeuw, en een iglo. Er ligt wit nepgras (bij gebrek aan een betere omschrijving) op de grond dus de oudste gaat daar haar mandarijn eten. Ondertussen word ik al aangevallen door de jongste. Die weet de weg ook zo wel te vinden, al zit er nog een beha, shirt, en vest overheen. Aan tafel is ze snel afgeleid omdat haar zus heen en weer blijft lopen dus ik besluit lekker bij de oudste te gaan zitten op het nepgras dat voor sneeuw door gaat. Ik ga met mijn rug tegen een pinguïn aan zitten. De kleine meid is lekker aan het drinken en de oudste komt even aan mij vertellen wie er nu allemaal staan.
Ik vraag aan mijn man of hij een foto wil maken terwijl ik daar zo zit met de meisjes. Mijn man gniffelt en ik vraag hem waarom. Ik krijg maar geen antwoord. Tot ik de foto met Shirley deelde, had ik nog niet door waarom mijn man moest lachen. Shirley had het wel meteen door. De pinguïn kijkt nogal afkeurend naar mij terwijl ik voed….
melkpunt blog voeden in een wintertafereel

Bekijk ook

Borstvoeding na een jaar

Hoe het mislukte en toch weer lukte.

Shirley, moeder van Kimora (2) en Rinji (1) vertelt hier het borstvoedingsverhaal van haar oudste. …